Kıyametten önce cehennemin tadına bakmak bendeniz beyefendiye nail oldu. Nar-ı şemsi kaşık kaşık içmiş burn reklamları misali ateş i**r olmuştum. Bir de görünen o ki kıyamete kadar epey bir vakit var idi. Sezon henüz başlamamış yalnız yanıyordum. Her saniye bin ay büyüklüğünce idi.

Ben dibi tutmuş yemek misali bir kenarda oturuyor iken o karanlığın arasından nuru, cehennemin tamamını aydınlatan (nur-un ala nur derler ya işte öle bir şey) vücudu büyüklüğünce kanatları olan bir hanımefendi beliriverdi. Ben,
Allah’ım umarım yanlış yere geldiğini anlamaz diye dua ederken bayan melek sırtını dönüverdi ben zavallı cehennem ehline. Daha gelmeden gittiğine üzüleyazarken hiç beklemediğim bir anda kanatlarını çırpmaya başladı. Cehennemi hiç böyle görmemiştim daha önce. İçtiğim ateş bile saniyeler içinde sönerken kalbim an be an daha da fazla yanıyordu. Ben hayretler içinde küçük dilimin olduğunu hatırlayıp yutuyordum. Derken melek tekrar arkasını döndü ve yanıma 4-5 adım daha yaklaştı. Aman Allah’ım bu nasıl bir yüz, nasıl bir ten! Gözleri dünyadaki en değerli taşlardan daha değerli bir güzellikteydi. Teni ipek böceğinin ilham kaynağını ele veriyordu. Az önce binlerce ay süren o saniyelerin el ele verip oluşturduğu dakikalar çaresiz kalıp yetmez oluyordu bana. Einstein’ın görecelik kavramı bir kez daha kanıt buluyordu onun cehenneme gelmesiyle.

Melek bir kaç adım daha yaklaştı bana. Artık kokusunu hissedebiliyordum. Her soluyuşumda nefesimi geri vermek istemiyordum. İçimde tutmak istiyordum o kokuyu. Son adımı da atıp yanıma geldi. Nar-ı şemsle erimeyen ben o an eridim oracıkta. Bu nasıl bir güzellik?! Gözlerini gördükçe Hacer-ül Esved misali dokunası geliyor insanın. Ben öyle şaşkınlıktan yutkunamaz bir haldeyken melek, yerde eriyip bitmiş olan bendenize doğru eğildi ve elimi iki elinin arasına alıp…

DEVAM EDECEK.

03.10.2007 Tarihinde eklendi. Devamı için tıklayın.